H

Celem pracy była ocena stosowania zasad orzekania o niezdolności do pracy zawartych w art. 13 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia 1998 r. (Dz.U. z dnia 30 grudnia 1998 r.) u osób z przewlekłym zapaleniem wątroby (pzw).

Analizie poddano 180 spraw, w których lekarz orzecznik jako podstawową jednostkę chorobową powodującą niezdolność do pracy wskazał pzw. Materiał został wybrany drogą losową spośród 2071 takich orzeczeń wydanych w 2002 roku. Dokonano analizy orzeczeń biorąc pod uwagę m.in.: etiologię pzw, stopień upośledzenia czynności wątroby, charakter wykonywanej pracy zarobkowej, stopień niezdolności do pracy, przewidywany okres jej trwania a także związek niezdolności do pracy z chorobą zawodową.

Podstawą do oceny prawidłowości ustaleń orzeczniczych było uwzględnienie przez lekarza orzecznika zarówno aktywności choroby i stopnia dysfunkcji wątroby jak i rodzaju wykonywanej pracy.

W analizowanym materiale najliczniejszą grupę zawodową (ok. 15%) stanowili pracownicy służby zdrowia, u których pzw zostało uznane za chorobę zawodową. Zarówno w całej analizowanej grupie ubezpieczonych, jak i wśród pracowników służby zdrowia dominowało zakażenie wirusem HCV jako czynnik etiologiczny pzw. W większości przypadków rozpoznanie pzw było potwierdzone badaniem histopatologicznym a stopień upośledzenia funkcji wątroby określano posiłkując się następującymi badaniami pomocniczymi: stężenie bilirubiny w surowicy krwi, aktywność aminotransferaz, aktywność gammaglutamylo-transpeptydazy, wskaźnik protrombinowy, proteinogram.

Najczęstszym ustaleniem orzeczniczym była okresowa częściowa niezdolność do pracy. We wszystkich sprawach, w których pzw zostało uznane za chorobę zawodową lekarz orzecznik ustalił związek niezdolności do pracy z chorobą zawodową. Najczęściej spotykanym uchybieniem był brak odniesienia upośledzenia sprawności organizmu do charakteru wykonywanej pracy zarobkowej.

JAKO PRZYCZYNA ORZEKANIA O NIEZDOLNOŚCI